Weblog Raylies

Door een aantal toevalligheden zijn we deze week behoorlijk veel met onze adoptie bezig geweest. Het begon al afgelopen zaterdag. Die dag waren wij uitgenodigd door een stel van de VIA-bijeenkomsten, waar we in die tijd regelmatig mee geluncht, om een dagje langs te komen in Bruinisse, “Bru” voor de kenners. Het afgelopen jaar hebben we eigenlijk alleen emailcontact gehad met elkaar, maar dat was al heel erg gezellig. We hadden elkaar altijd een hoop te vertellen zo over en weer. Zaterdag gingen we dus naar Bru. Dat weekend waren daar de Havendagen om de eerste mosselvangst te vieren en aangezien de ouders van haar een (enorm grote) mosselkotter hebben is dat voor hen helemaal een groot feest. Om half kwamen we aan, nog wel met regen helaas, maar een uur later was de lucht helemaal blauw. Even een koppie thee en koffie gedronken met een Bolus erbij en elkaar het laatste nieuws verteld en daarna zijn we naar het dorp gegaan. Ze pakken dan echt uit hoor: braderie, veel muziek op straat, heel veel vis en mosselen en roeiwedstrijden en veel gezelligheid. We begonnen de dag goed met een broodje warme beenham en later natuurlijk ook kibbelingen en een broodje makreel. Wat smaakte dat lekker: maar ja, daar komt het ook zo het water uit! Bru ligt meteen aan het water. De haven was ook heel druk en gezellig. Daar ontmoetten we haar tweelingzus en zwager en nog wat vrienden. Wauw, wat lijkt haar zus sprekend op haar, echt ongelooflijk en best maf. Ook haar zus en haar man willen misschien adopteren.

Met z’n allen gingen we naar de mosselkotter van hun ouders/schoonouders. Met de havendagen varen alle mosselkotters altijd uit en mag echt iedereen die dat wil meevaren, dus ook de toeristen. Om een indruk te geven hoe groot die boot is: er kunnen 400 mensen met gemak op het dek staan!!! Toen we op de boot wilde gaan werd het toch even heel spannend voor mij, want je moest met een heel smal verticaal trappetje anderhalve meter naar beneden voordat je op de boot kwam, dus niet zo’n mooie loopplank en dat trappetje hangt gewoon boven het water! De spijlen van die trap waren ook nog eens heel smal en rond en daar moest ik dus op staan met gevoelloze/pijnlijke voeten. Hellup!!!! Uiteindelijk viel het voor mij toch heel erg mee gelukkig, maar bleek het plotseling voor Raymond toch een behoorlijk spannend trapje te zijn. Ook enigszins gespannen ging Ray het trappetje af en sloeg daarbij met zijn arm zijn bril van zijn hoofd en op dat moment sta je dus boven het water, maar Ray kon nog net zijn knie omhoog doen en wonder boven wonder bleef zijn bril precies op zijn knie hangen!!! Doe dat maar eens na!!! De boottocht was heerlijk! We hebben ongeveer 2 uur gevaren, met een heerlijk windje. Na afloop van de tocht, en de toeristen allemaal van boord waren, hebben we gezellig met de familie en vrienden wat gedronken in de kapiteins(stuur)hut. Stel je dan maar gerust zo’n grote stuurhut voor als van de loveboat! En we kregen ook nog een rondleiding in de boot. Wauw, dat zag er allemaal super uit. De keuken die zij hebben is gewoon groter en luxer dan die bij ons thuis, ha, ha!

Daarna hebben we nog even over de braderie gewandeld en thuis bij hen nog pizza gegeten (een favoriet van ons!!). Tussendoor hebben we nog heel veel geklets over adoptie en ’s avonds zijn we weer naar het dorp geweest (5 min. lopen). Daar speelde allerlei bandjes en wij hebben gekeken bij een bandje dat Ierse muziek speelde en af en toe iets anders. De band speelde midden op de straat en iedereen stond eromheen of op de dijk. Allemaal met een drankje natuurlijk! En tot slot van deze megagezellige dag kregen we een vuurwerkshow die nog indrukwekkender was dan wat we normaal in Scheveningen zien. En om 23.15 gingen we weer op weg naar huis. Afgelopen dinsdag had dit stel van de VIA hun intakegesprek en zij gaan nu voor adoptie van een kindje uit China.

Afgelopen maandag hadden we ook een “inhetkadervanadoptie” avond. Raymond spreekt regelmatig af met iemand van de tennis om samen een partijtje te spelen. Na een aantal keren kwam ineens de vraag van diegene of wij ook kinderen hebben. Nou ja, dan kun je wel raden hoe dat gesprek verder verloopt! Wat blijkt zijn hij en zijn vrouw ook bezig met adoptie en starten zij binnenkort met de Raadsgesprekken. En omdat wij inmiddels de “experts” zijn J wilden zij graag een keertje afspreken om wat dingen te vragen. Wij waren er om 19.30 en voordat we het door hadden was het ineens 23.30! Het was erg gezellig en heel bijzonder, want hiervoor kende ik ze helemaal niet. Wat helemaal grappig was, is dat we zoveel gemeen hebben qua achtergrond. Het zit er dik in dat er nog wel meer van die avondjes komen!

En tot slot: gisteren was ik bij de sportfysio en omdat mijn fysio op vakantie was kreeg ik iemand anders. En om een hééééél lang verhaal èrg kort te maken: haar man komt regelmatig in Congo!!! Zo dat is wel heel erg van de hak op de tak, maar ik moet ook niet overdrijven natuurlijk om meteen een megalang stukje te schrijven, ha, ha! Haar man werkt bij een ontwikkelingsorganistatie en hij helpt om waterputten te maken/boren en de bevolking op te leiden om zelf het onderhoud te kunnen doen. En hij heeft ook ……….. foto’s!!! Binnenkort krijgen wij die waarschijnlijk te zien. Ik ben heel benieuwd!

Een aantal weken geleden hebben we zelf nog, voor het driemaandelijkse contactmoment, gebeld met onze vergunninghouder K&T. En zoals we al verwachtten, alles ligt nog op schema en de wachttijd is nog steeds tussen de 8 en de 18 maanden. Ja, daar kun je dus niet zoveel mee. Toch maar stiekem doorvragen: “Sommige mensen gaan voor twee kinderen en wij voor één kindje, dat ook iets ouder is, maakt dat nog uit?”. Toen bekeek ze ons dossier en vertelde ze wij kunnen denken aan een maand of dertien. Dat zou voor ons dan ongeveer maart 2011 zijn, wat ik eigenlijk zelf al (en waarom weet ik niet) steeds in mijn hoofd heb. “Maar…”, zei ze, “wees niet verbaasd als het al december wordt.”. Zo dat was ineens een hoop info!!! Als het allemaal heel troef verloopt zullen ze niet zo gauw valse hoop geven door te zeggen dat het ook eerder kan zijn, toch? Maar ja…….., aan de andere kant weet je nog helemaal niets, want zoiets kunnen ze ook niet garanderen, dus……… we wachten het gewoon weer af J.

Tot de volgende keer!!!

Groetjes van ons, Annelies.    

Wat lekker dat het zonnetje er weer is! Heerlijk! Niet te warm, niet te koud, geen zorgen over mijn dunne huid en de zonnestralen, voor mij is het nu precies goed! Alle bloemetjes bloeien weer en zo ook bij ons in de tuin. Voor het eerst hebben we afgelopen december geen bolletjes geplant, maar we zien ze toch overal te voorschijn komen. Heel bijzonder! Blauwe druifjes, gele en paarse krokusjes, grote narcissen en kleine narcissen, echt heel leuk! Ook vinden we plantjes terug op plekken waar je het niet verwacht, zoals de viooltjes die overal tussen de stenen groeien. Maakt niet uit, het staat erg gezellig! Maar onze tulpenboom is toch wel het mooist!

We hebben het erg leuk gehad met Pasen. Op de eerste paasdag zijn we gaan brunchen bij mijn ouders, waar mijn zus, zwager en de kinderen ook kwamen. We waren nog niet binnen of we kregen al cadeautjes in onze handen geduwd!!! Echt heel leuk! Van mijn zus en haar gezin kregen we een grote kip, die als je op zijn vleugel drukt heel erg hip gaat dansen en een heel leuk muziekje laat horen! Tot nu toe vinden wij het nog steeds een leuk liedje hoor! In tegenstelling tot mijn zwager die er thuis ook één heeft . Van mijn ouders kregen we een heel leuk boek prentenboek van Dribbel met allemaal knoppen waar je ook op kunt drukken om allemaal dierengeluiden te horen. Zoals jullie wel kunnen begrijpen, Ray en ik hebben ons de tweede paasdag goed kunnen vermaken, ha, ha! Echt leuk, die cadeautjes alvast een beetje met het oog op de toekomst. Tweede paasdag hebben we rustig aan gedaan. Voor het eerst dit jaar (eh...ik dan, want Ray gaat altijd met de fiets naar het werk!) hebben we de fietsen gepakt en hebben we een stuk gefietst door Zoetermeer. Met dit weer helemaal lekker!

En natuurlijk wachten we nog steeds! Het blijft spannend, ookal staan we nu al drie weken op de wachtlijst . Eergisteren was het helemaal spannend, want er zijn twee stellen die een voorstel hebben gekregen!!! Eén stel heeft een dochter van 2,5 jaar, die mensen stonden al een jaar op de wachtlijst en het andere stel heeft een sibling gekregen, een zoon en een dochter (broer en zus) van 3 en 5,5 jaar, die mensen stonden een half jaar op de wachtlijst. Nu moeten ze alleen nog een maand of acht wachten tot de kinderen daadwerkelijk bij ze zijn. Er moeten helaas nog heel veel officiële dingen in Congo geregeld worden en daarom duurt het zo lang. Wat zal dat spannend zijn als wij op een dag het langverwachte telefoontje krijgen!!!

Groetjes (Raymond en) Annelies.

Vanaf het moment dat we hoorden dat ons hele dossier bij de vertaler ligt, keken we elke dag heel nieuwsgierig naar de post. Niet dat we al een brief konden verwachten, want de vertaler krijgt drie weken de tijd om het te vertalen en dat duurt voorlopig nog wel even. Maar je weet het maar nooit! En ongelooflijk maar waar, vandaag lag al DE brief bij de post!!! Onze papieren zijn naar Congo gestuurd en vanaf nu kunnen we een telefoontje verwachten van K&T met een voorstel. Wow, wat spannend! Ook weten wij dat dit heel lang kan duren. Maar ook hiervoor geldt: "JE WEET MAAR NOOIT!!!", dus vanaf nu elke dag de telefoon opgeladen mee in de broekzak!!!

Groetjes Raymond en Annelies.

Gisteren heeft Raymond voor de zekerheid K&T gebeld, omdat we niets meer hebben gehoord nadat we vorige week donderdag onze verbeterde documenten hebben teruggestuurd. Hij hoorde toen dat ze onze post goed hebben ontvangen en dat nu alles in orde is. Het ligt inmiddels ook al bij de vertaler! Wij dachten dat je daar een schriftelijke bevestiging van zou krijgen, maar dat is dus niet zo. Wij zijn wéér een stap verder. Joepie! Als we nu post krijgen van K&T, dan is het de bevestiging dat we echt op de wachtlijst staan!!! We kunnen niet wachten .

Groetjes, Annelies.

Gisteren was de laatste dag dat Raymond post van zijn examen kon verwachten. Toen hij thuis kwam na zijn werk zette hij dan ook snel zijn fiets in de schuur, rende hij naar de gang, deed de deur open en………. chips (dit is de gecensureerde versie hoor ), er lag een kleine envelop op de mat! Balen hoor! Hij pakte de envelop, draaide het om en…….. het was van heel iets anders!!! Hè??? Zou het dan toch morgen nog kunnen komen?

Dus vandaag nog maar een rondje post afgewacht. Om halftwaalf kwam de post, dus ik riep Raymond snel, want hij was boven. Hij rende naar beneden, deed de deur van de gang open en……… er lagen twee enveloppen?! Ja hoor, één grote en één kleine, maar Raymond begon meteen enthousiast te roepen, want hij zag al dat die grote zo’n envelop was met een kartonnetje om “bijvoorbeeld” een diploma netjes te houden. En ja hoor……. Raymond is geslaagd voor zijn examen!!!!! Vandaag hoorde je dan ook wel een paar keer, zomaar uit het niets: “Ik heb mijn diploma!”. Nu heeft hij er al zes van de acht gehaald. Knap hoor!

Voor de rest zijn we allebei een beetje aan het kwakkelen. Raymond was vorige week ziek en aan het begin van deze week ook nog. Nu heeft hij nog steeds last van pijn bij zijn holtes en af en toe heeft hij wat hoofdpijn erbij. Sinds twee dagen heb ik heel erg last van krampen/pijn bij mijn darmen en sinds vandaag ben ik ook misselijk. Al gaat het nu als ik dit schrijf al wel een beetje beter. Ik hoop maar dat ik me morgen kiplekker voel, want dan heb ik de workshop Glasmozaïek en daar ga ik samen met een vriendin naartoe. Ik heb er enorme zin in en het duurt de hele dag, dus hoop ik dat ik helemaal beter ben!

Met Bowie gaat alles lekker!

Groetjes Annelies.

Al een paar dagen kijken we echt uit naar de postbode. We verwachten van de vergunninghouder de brief waarin staat of alle documenten en de foto's in orde zijn of niet. Ook verwachten we de uitslag van Raymond zijn examen. Uit ervaring weet Raymond dat als het een grote envelop is, hij het examen heeft gehaald, want dan zit zijn diploma erin, maar als het een A5 envelop is, dan weet hij ook meten dat hij het niet gehaald heeft. 

Zodra de post op de deurmat lag, ben ik meteen gaan kijken. Ja hoor, een grote envelop èn een envelop van de vergunninghouder!!! Helaas bleek al snel dat de grote envelop niet over het examen ging. Balen hoor! Misschien morgen of overmorgen. In de brief van de vergunninghouder stond dat we maar twee dingen hoefden aan te passen: onze eigen verklaring (daar moeten wat zinnen anders geformuleerd worden) en Ray's werkgeversverklaring (daar staat één zin teveel in). Wij zijn helemaal blij, want dat is zo te regelen. De foto's zijn allemaal goed. Het is een prettig idee dat alles dus gewoon lekker doorloopt. Fijn!

Groetjes Raymond en Annelies. 

Gisteren hebben we de laatste documenten gekregen: mijn werkgeversverklaring en de gezondheidsverklaringen van ons beide. Deze laatste twee hebben we opnieuw laten maken. We twijfelden zelf al of ze goed waren en na een telefoontje naar K&T konden we ze beter opnieuw laten maken. Ondanks dat veel artsen uit onze praktijk met vakantie waren, heeft de assistente heel hard voor ons gewerkt om het toch voor elkaar te krijgen. Natuurlijk hebben we wel wat zakken met lekkers achtergelaten, als dank!

Eigenlijk is het ons best wel snel gelukt om alles te verzamelen. Met twee weken, mag je natuurlijk niet mopperen. Dat doen we dan ook niet hoor!!!

Op dit moment zit er een klein beetje vertraging in het verzamelen van onze documenten. Eigenlijk mogen we niet mopperen, maar het liep allemaal zo lekker en dat valt dit even tegen. Afgelopen vrijdag zou ik met de post mijn werkgeversverklaring krijgen, maar dat kwam niet. Ik heb meteen de salarisadministratie van mijn werk gebeld, want ik had verwacht dat het kantoor volgende week dicht zou i.v.m. de voorjaarsvakantie. Ik werk namelijk op een basisschool en die salarisadministratie is ook van het onderwijs. De mevrouw die het voor mij afgelopen donderdag zou regelen was helaas vrijdag vrij. En misschien zou zij aankomende week ook wel vrij zijn?! De receptiemedewerker vertelde me gelukkig dat zij volgende week, "als het goed is", gewoon aanwezig zou moeten zijn. Voor hen balen dat ze geen vakantie hebben, maar voor ons een opluchting. De receptioniste zei dat het misschien wel op zaterdag met de post zou kunnen komen, maar helaas ook vandaag niets. En daar worden we (nou ja, eigenlijk ik ) best wel onrustig van. Maandag ga ik haar maar opbellen en desnoods rij ik wel langs om het te regelen.

Over de gezondheidsverklaringen die we al hebben zijn we ook gaan twijfelen of ze wel goed zijn. Dus daar ga ik maandag ook maar weer achteraan. Voor de zekerheid bel ik K&T eerst even en vraag dan meteen nog wat dingen waar we over twijfelen, zoals bijvoorbeeld over de foto's. Moet je nu met z'n tweeën op de foto's staan die je van je huis maakt of mag je ook foto's van ons tweeën geven die niet in ons huis gemaakt zijn, maar gewoon ergens anders??? Raymond moet werken en ik ben vrij, dus ik kan van alles nog even regelen.

 Kortom ik wordt er flink onrustig van. We waren zo lekker bezig, alles ging vlot en we hadden een mooi schema bedacht, maar door de instanties wordt dat een een beetje tegengehouden. Op zich is deze tijd natuurlijk niets in vergelijking met de tijd die je "echt" moet wachten straks. Maar het zou een flinke zorg minder zijn als alles is ingeleverd en goedgekeurd, dan hebben we weer even rust!

Acda en de Munnik waren echt enorm goed afgelopen woensdag! Wat hebben zij toch mooie stemmen. Tussendoor deden ze ook nog een beetje aan cabaret en dat samen maakte het een hele leuke avond. Ik moest wel even van hoestsnoepje naar hoestsnoepje gaan, want ik blaf enorm op dit moment. Echt flinke hoestbuien. Als de mensen klapten kon ik weer even blaffen om daarna weer snel stil te zijn. Dat was best wel spannend af en toe. Ik was soms echt bang dat Acda en de Munnik tijdens een heel mooi nummer zouden stoppen met spelen om te kijken wie er zo als een zeehond aan het blaffen is!!! Gelukkig is het niet zover gekomen ))

Vandaag zijn we langs de huisarts geweest. Zoals de assistente ons al van te voren vertelde, kregen we een (ontzettend aardige) plaatsvervanger, maar dat zou geen probleem zijn, zei ze. Uiteindelijk kon deze arts toch niet onze gezondheidsverklaring tekenen, omdat hij niet op het briefpapier stond. Maar......hij was zo aardig om de brief alvast in orde te maken en dan morgenochtend door een andere arts in onze praktijk te laten ondertekenen. Morgen kunnen we de brief al ophalen. Ray en ik moeten allebei werken, dus mijn moeder is zo lief om de brief voor ons op te halen.

Bij de post kregen we nu al de uittreksels van onze geboortebewijzen. Snel hoor! Die mevrouw van het gemeentehuis heeft gedaan wat ze beloofde. Super! We kregen ook een envelop van K&T. Even verbazing, want we verwachtten namelijk helemaal niets van hen. Gelukkig, het waren de kopieën van de contracten die we ondertekend hebben! Gek hè, dat je je dan ineens zorgen gaat maken. En waarom? Helemaal niet nodig.

Er zit dus aardig schot in alles. Nu alleen nog wachten op de verklaringen omtrent het (hopelijk goede ) gedrag! De foto's hebben we bijna allemaal klaar en in het weekend gaan we onze eigen verklaring schrijven. We zijn nog wel even zoet!

Zometeen gaan we naar Acda en de Munnik, even lekker ontspannend. We hebben er zin in!

Groetjes Annelies.

Hoi allemaal,

Welkom op ons nieuwe weblog!!! Jullie hebben het kunnen vinden dus! Heel binnenkort kunnen jullie bij dit weblog komen via onze eigen website! Nog even geduld.

Afgelopen donderdag hadden wij ons intakegesprek bij de vergunninghouder (Het hele gesprek is op onze website te lezen). Dat was heel spannend. Het gesprek zelf verliep heel goed en we hebben enorm veel informatie gekregen en een hoop huiswerk. We moeten enorm veel documenten gaan regelen en we moeten heel veel foto's (van ons, van de familie en van het hele huis) zoeken/maken. Daarom begon de dag vanmorgen al om zeven uur. Gelukkig hebben we vannacht wat beter geslapen dan de vorige nachten. Onze hersens draaiden overuren in die nachten!!! Het wordt allemaal zo echt nu. Eerst was het abstract, maar nu praatten we met de vergunninghouder echt over "ons kindje". En ze vertelde ons ook dat we nu de laatste stap gaan maken. Wauw, zal het dan echt allemaal gaan lukken? Het lijkt er wel op!

Om al ons huiswerk in orde te maken hebben we eerst de huisarts gebeld om een afspraak te maken, want we moeten alweer een doktersverklaring. Daar gaan we a.s. woensdag naartoe. Vervolgens zijn we naar het gemeentehuis van onze geboorteplaats gegaan om een internationaal uitreksel te regelen van onze geboorteakte. Er waren daar wel erg veel balies en we moesten netjes op ons nummertje wachten. Om de tijd te doden deden we het spelletje "raad het nummer van de balie waaraan we worden geholpen". Ray dacht balie achttien en ik dacht balie tien (daar had ik trouwens een enorme theorie voor!). En ja hoor.....het werd balie tien, dat was erg grappig! Die mevrouw heeft ons heel goed geholpen. Ze zorgt er zelfs voor dat we het document sneller thuisgestuurd krijgen. (Oh, en even speciaal voor de familiediscussie op een verjaardag: Je moet dus echt naar het gemeentehuis van je geboortestad!!!! Je kunt het wel schriftelijk aanvragen, maar dat duurt véééél langer.)

De tweede trip was naar het gemeentehuis van onze woonplaats, 28 balies of zo. Toevallig ken ik daar iemand en ik zei tegen Raymond: "Het zou wel erg leuk zijn als we door haar geholpen worden!". En ja hoor, we werden door haar geholpen, terwijl er een hoop wachtende mensen waren. Onze dag kan nu al niet meer stuk. Hier moesten we een internationaal uittreksel van onze huwelijksakte regelen en twee verklaring omtrent gedrag aanvragen. Van te voren hebben we natuurlijk wel even tegen elkaar gezegd dat we ons moeten gedragen daar anders krijgen we geen verklaring

De volgende stap, toch nog maar even langs de balie van de huisarts om te vertellen dat we een voorbeeldbrief hebben van de gezondheidsverklaring en dat er nog wat voorwaarden zijn waar de brief aan moet voldoen. Wat formuliertjes afgegeven en we konden op pad naar huis.

Daar heb ik nog even de salarisadministratie van mijn werk gebeld voor een werkgeversverklaring. Ray had dat al gedaan op zijn werk. En daarna weer lekker naar huis, want we waren allebei al aardig duf geworden. Thuis even wat eten en wat drinken en hup daar kon ik weer naar de sportfysio! Ik had helemaal geen zin, maar ik ben toch gegaan. Ik moet zeggen, van het trainen werd ik weer helemaal wakker.

Na het sporten ben ik thuis meteen op de computer aan de slag gegaan met de foto's. We hebben er al aardig wat! Ray heeft de hele dag moeten leren, want tussen alle hectiek door heeft hij morgen ook nog even een herkansing van een examen van zijn werk. Echt zwaar lijkt me zo! Succes morgen Ray!

Na het eten heb ik nog even aan de website gewerkt en nu gaan Ray en ik lekker bankhangen met koffie, thee, toetje en 71 graden Noord.

Tot de volgende keer!

Groetjes van ons,

Annelies.